Պահոցներ

Փոխվել եմ…

Իսկ ես տխուր եմ…

Տխուր եմ նորից… տխուր ինչպես միշտ…

Ինչու՞ է կյանքն այսքան ատելի:

Մի՞թե չի լինի այն ուրախ օրը…

Չէ´, ես կսպասեմ. գիտեմ, որ կգա:

Կապացուցեմ ես դեռ շատ շատերին,

Որ կարող եմ դեռ լիաթոք խնդալ…

Եվ այդ ժամանակ նա կնախանձի, կնյարդայնանա,

Բայց ուշ կլինի…

Էլ չե´մ մտածի… չե´մ արցունքոտվի,

Իսկ քո աչքերը կթրջվեն հանկարծ…

Այս անգամ արդեն առաջին անգամ քո տխրությունից, քո թույլ նյարդերից…

Դու մի մտածիր, թե այդքան չար եմ,

Ուղղակի ես էլ ինձ սիրել գիտեմ…

Իսկ այն ժամանակ, ոչ վաղ անցյալում

Ես կործանում էի իմ կյանքը ու ինձ…

Եվ ով էր այդժամ ինձ գնահատում:

Իհարկե ոչ ոք…

Ինչքան հիմար էի, ինչքան միամիտ…

Մի՞թե չէի տեսնում քո ճղճիմ հոգին,

Որը չի խղճում ու չի էլ խղճա կյանքում ոչ մեկին…

Միայն ինձ այնժամ պետք չէր քո խիղճը…

Պետք էր զուտ մի բան. քո անկեղծ սերը,

Որը չստացա չգիտեմ ինչու…

Գիտեմ` սիրում էիր, գիտեմ` ցավում էր այն չեղած սիրտդ…

Իսկ արտաքինից այնքան հանգիստ էիր,

Որ ես ի ներքուստ ինձնից զզվում էի…

Չէ, ինչ էլ լինի, ոնց էլ որ ապրենք

Անչափ ՈւՐԱԽ եմ, որ էսպես ստացվեց…

Միայն մի բան եմ հիշեցում անում.

Ափսոս, որ կյանքում

Երջանկությունը ուրախությունից շատ է տարբերվում…

 

Հեղինակ` Նարինե Ավետիսյան

Ներիր…

Ների՛ր… ների՛ր… այս բառերն արդեն անցյալում են: Չկա առաջվա այն սպասումը, որն ինձ ստիպում էր ապրել և մտածել քո մասին: Չկա առաջվա այն կարոտը, որ զգում էի, և որն ինձ ստիպում էր անդադար արտասվել: Այս ամենն անհետացել է իմ թվացյալ աշխարհի հետ միասին: Դադարել եմ հավատալ քո գոյությանը: Դու պարզապես իմ հորինած աշխարհի մի մասնիկն էիր, որտեղ ամեն ինչ հիասքանչ էր: Բայց որոշ դեպքեր ստիպեցին ինձ հասկանալ, որ դու շուտով կլինես ոչ թե իմ կյանքի աղբյուրը, այլ կործանարարը:

Շատ անգամներ եմ ասել, որ կուզեի իրականում լինեիր, բայց վաղուց այս ցանկությունն էլ է մարել: Դու այլևս չկաս… չկաս իմ մտքում, չկաս իմ երգած ոչ մի սիրո երգում. մնացել ես միայն իմ հուշերում` գեղեցիկ և լի սիրով:

Այո´, սիրում էի, բայց դա բավական չէր, բավական չէր քեզ սպասելու համար, դու ինքդ պետք է ցանկանայիր գալ, բայց…

Բայց այն, որ դու այդպես էլ չհայտնվեցիր, կամա՛ց-կամա՛ց ստիպեց մոռանալ քո հանդեպ իմ զգացմունքները: Բայց միևնույն ժամանակ քեզ մոռանալը մեղմեց իմ բարկությունը, ատելությունը աշխարհի հանդեպ և օգնեց հասկանալ, որ դու թվացյալ էիր, իսկ մնացած ամեն ինչ` իրական:

Ների՛ր… ների՛ր… դու ինձ համար այլևս սպասված սեր չես, այլ պարզապես մի գեղեցիկ երազ, որն այդպես էլ անավարտ մնաց…

Հեղինակ` Անահիտ Սերոբյան

Քեզանից հետո

             Ինչու՞  հեռացար… Ինչու՞…
             Եթե մտածում ես, թե քո հեռանալով ի՞նձ վնասեցիր, ապա սխալվում ես…
             Եթե մարդիկ կարծում են, թե քե՞զ վնասեցիր,ապա սխալվում են…
             ՈՒրեմն ի՞նչն է փոխվել քեզանից հետո… Գուցե ամեն ի՞նչ…
             Լուսինն այլևս կարծես չի ժպտում, արևն այլևս չի ջերմացնում: Ջուրը կարծես ծարավ չի հագեցնում, հողը կարծես դառը պտուղներ է տալիս…
             Իսկ միգուցե փոխվել եմ միայն ե՞ս…
             Կարծես աչքերիցս ընկնող արցունքի կաթիլները դառն են… Սրտիս ծարավը ոչինչ չի հագեցնում… Ես այլևս չեմ ժպտում…
             Ինչու՞… Կարո՞ղ ես պատասխանել գոնե այս մեկ հարցին: Իհարկե ո՛չ: Չէ՞ որ քեզ համար արդեն միևնույն է, թե ես ի՞նչ եմ հարցնում, թե ի՞նչ եմ զգում…
             Դու հեռացել ես, ինձ մոռացել ես, ամեն ինչ ավարտվել է: Դու իմ կողքին չես, դու ունես քո կյանքը և ի վերջո նոր սեր…
             Իսկ ե՞ս… Ես ի՞նչ…
             Ի՞նչ կարող է ասել քարը, երբ նա անշունչ է: Ինչպե՞ս կարող է լուսինը լուսավորել երկինքը, երբ չկա արևը: Ինչպե՞ս կարող է ծաղիկը ծաղկել, երբ չկա այնքան ցանկալի արևի ջերմությունը: Եվ ի վերջո, ի՞նչ կարող է զգալ քարացած սիրտը` իմ սիրտը:
            Ոչի՛նչ… Ոչի՛նչ…
            Բայց ցավում է հոգիս, մարդկային հոգին, որ ընդունակ հիշելու ամեն ինչ: Հիշելու՜… Հիշեցնելու այն ամենը ինչ կապված է քեզ հետ:
           Հիշողություննե՛ր,որոնք կրծոտում են հոգիս: Վերքե՛րը քո սիրո, որ դեռ չեն սպիացել և…            Քեզանից հետո՞…
           Այս ամենը համապատասխանում էր մինչև այժմ ունեցած հոգեվիճակիս, իսկ հիմա՞…      Շնորհակա՛լ եմ…Շնորհակա՜լ եմ, որ դու հեռացար: Գիտե՞ս ինչու: Որովհետև քեզանից հետո ավարտվեց այն հեքիաթային աշխարհը, որը վաղուց դադարել էր տարբերվել իրականությունից, որտեղ ցավից ու խավարից բացի ուրիշ ոչինչ չկար:
          Արցունքներ չկա՜ն… Ես ժպու՜մ եմ… Ես շնչու՜մ եմ… Ես երջանի՜կ եմ… Ես ապրու՜մ եմ… Եվ այս ամենը, քո հեռանալու շնորհիվ, քանի որ հեռանալով, դու սկիզբ դրեցիր այս նոր հեքիաթային աշխարհին`«Ես հավատում եմ հրաշքներին…»:
                                                                                        Հեղինակ` Անահիտ Սերոբյան

ՊԱՅՔԱՐ ԸՆԴԴԵՄ ՍԻՐՈ

                Ուզում եմ հեռանաս, աներևութանաս իմ սրտից: Բայց դու, ի հակառակ ինձ, արմատներդ ավելի ես խորացնում: Ստիպում անընդհատ մտածել նրա մասին ու ևս մեկ անգամ հիշեցնում,  որ ես նրան դեռ չեմ մոռացել: Ինչու՞: Միթե՞ այդքան բարդ է առանց ցավ պատճառելու հեռանալ: Մի՞թե դժվար է հասկանալ, որ չեմ ուզում սիրել:

                Հեռացի՛ր, գնա նրա մոտ ով քեզ այնքան անհամբերությամբ և հույսով սպասում է: Ինձ հիասթափեցրիր, հույսերս չարդարացրեցիր, բայց մի թույլ տուր, որ ևս մեկը հիասթափվի և այլևս քեզ չսպասի:

                Հեռացի՛ր: Հեռացի՛ր, թե չէ դու ինքդ էլ չես հասկանա, թե ինչպես մի օր իմ սրտում ցավից կվերածվես չարության և այդ ժամանակ կխորտակես և՛ իմ, և՛ նրա կյանքը:

                Չեմ հասկանում, դու ի՞նչ է, խիղճ չունե՞ս:

                Չես ուզում հեռանալ, դե ուրեմն պատրաստվիր հակահարված ստանալու:

                Ես կասեմ բոլորին, թե դու ինչքան վատն ես: Կասեմ, որ գրքերում գրված քո նկարագրությունը, այնքան էլ չի համապատասխանու իրականությանը:

                Ո՛չ, ես սխալվեցի: Սա չի լինի հակահարված քեզ, այլ կլինի հարված նրանց, ովքեր դեռ հույսով ու հավատով սպասում են քեզ: Իսկ ես չեմ կարող քո կողմից պատճառած ցավի հետևանքով, կոտրել նրանց հույսն ու հավատը: Չէ՛, ես էգոիստ չեմ: Եթե կոտրվել է իմ հույսն ու հավատը, դա չի նշանակում, որ ես էլ ուրիշներինը  պիտի կոտրեմ: Ո՛չ, ես չեմ կարող, ես քեզ նման չեմ:

                Ինչու՞ չես հեռանում: Ի՞նչ է, իմ սրտում այդքն լա՞վ է: Կամ էլ դու՞ ես վատը, ուզում ես սրտումս ոչ մի լուսավոր կետ չթողնել և այն դարձնել խավարի ու չարության կացարան:

                Ինչու՞ հենց ես: Ի՞նչ է, ես է՞ի ամենաթույլը: Կամ էլ ամենաուժեղն ու այս ցավին դիմացողն էի՞:

                Առաջացած այս հարցերի մեղավորը դու ես, բայց չգիտես ինչու ես պետք է գտնեմ դրանց պատասխանը:

                Բայց այս ամենի հետ միաժամանակ, վախենում եմ քո հեռանալուց: Ինչու՞: Միգուցե՞ վախենում եմ, որ կհեռանաս և դատարկությու՞ն կտիրի իմ սրտում: Միգուցե՞ ինձ միայնակ և լքված կզգա՞մ:

                Բավակա՛ն է: Վե՛րջ այս անիմաստ հարցերին: Ժամանակն է քեզ արմատախիլ անել:

                Վե՛րջ: Քո իսկ թողած էներգիայով, որը պատրաստվում էիր օգտագործել իմ մեջ մնացած բարին ոչնչացնելու համար, ես առաջին և վերջինհարվածը կհասցնեմ քեզ` սիրուդ և քո արմատներին` սրտումս տարածված:

                -Հեռացի՛ր: Ես ջնջում եմ նրան իմ կյանքից, քո մնալն ավելորդ է, ես իմ ընտրությունը կատարել եմ. ավելի լավ է ես ինձ միայնակ ու լքված զգամ, սրտումս դատարկութըուն տիրի, քան ալն լցված լինի չարությամբ և ծավարով:

                                                                                                                                                                                               Հեղինակ` Անահիտ Սերոբյան