Tag Archive | Արցունքներ

Փոխվել եմ…

Իսկ ես տխուր եմ…

Տխուր եմ նորից… տխուր ինչպես միշտ…

Ինչու՞ է կյանքն այսքան ատելի:

Մի՞թե չի լինի այն ուրախ օրը…

Չէ´, ես կսպասեմ. գիտեմ, որ կգա:

Կապացուցեմ ես դեռ շատ շատերին,

Որ կարող եմ դեռ լիաթոք խնդալ…

Եվ այդ ժամանակ նա կնախանձի, կնյարդայնանա,

Բայց ուշ կլինի…

Էլ չե´մ մտածի… չե´մ արցունքոտվի,

Իսկ քո աչքերը կթրջվեն հանկարծ…

Այս անգամ արդեն առաջին անգամ քո տխրությունից, քո թույլ նյարդերից…

Դու մի մտածիր, թե այդքան չար եմ,

Ուղղակի ես էլ ինձ սիրել գիտեմ…

Իսկ այն ժամանակ, ոչ վաղ անցյալում

Ես կործանում էի իմ կյանքը ու ինձ…

Եվ ով էր այդժամ ինձ գնահատում:

Իհարկե ոչ ոք…

Ինչքան հիմար էի, ինչքան միամիտ…

Մի՞թե չէի տեսնում քո ճղճիմ հոգին,

Որը չի խղճում ու չի էլ խղճա կյանքում ոչ մեկին…

Միայն ինձ այնժամ պետք չէր քո խիղճը…

Պետք էր զուտ մի բան. քո անկեղծ սերը,

Որը չստացա չգիտեմ ինչու…

Գիտեմ` սիրում էիր, գիտեմ` ցավում էր այն չեղած սիրտդ…

Իսկ արտաքինից այնքան հանգիստ էիր,

Որ ես ի ներքուստ ինձնից զզվում էի…

Չէ, ինչ էլ լինի, ոնց էլ որ ապրենք

Անչափ ՈւՐԱԽ եմ, որ էսպես ստացվեց…

Միայն մի բան եմ հիշեցում անում.

Ափսոս, որ կյանքում

Երջանկությունը ուրախությունից շատ է տարբերվում…

 

Հեղինակ` Նարինե Ավետիսյան

Advertisements

Ներիր…

Ների՛ր… ների՛ր… այս բառերն արդեն անցյալում են: Չկա առաջվա այն սպասումը, որն ինձ ստիպում էր ապրել և մտածել քո մասին: Չկա առաջվա այն կարոտը, որ զգում էի, և որն ինձ ստիպում էր անդադար արտասվել: Այս ամենն անհետացել է իմ թվացյալ աշխարհի հետ միասին: Դադարել եմ հավատալ քո գոյությանը: Դու պարզապես իմ հորինած աշխարհի մի մասնիկն էիր, որտեղ ամեն ինչ հիասքանչ էր: Բայց որոշ դեպքեր ստիպեցին ինձ հասկանալ, որ դու շուտով կլինես ոչ թե իմ կյանքի աղբյուրը, այլ կործանարարը:

Շատ անգամներ եմ ասել, որ կուզեի իրականում լինեիր, բայց վաղուց այս ցանկությունն էլ է մարել: Դու այլևս չկաս… չկաս իմ մտքում, չկաս իմ երգած ոչ մի սիրո երգում. մնացել ես միայն իմ հուշերում` գեղեցիկ և լի սիրով:

Այո´, սիրում էի, բայց դա բավական չէր, բավական չէր քեզ սպասելու համար, դու ինքդ պետք է ցանկանայիր գալ, բայց…

Բայց այն, որ դու այդպես էլ չհայտնվեցիր, կամա՛ց-կամա՛ց ստիպեց մոռանալ քո հանդեպ իմ զգացմունքները: Բայց միևնույն ժամանակ քեզ մոռանալը մեղմեց իմ բարկությունը, ատելությունը աշխարհի հանդեպ և օգնեց հասկանալ, որ դու թվացյալ էիր, իսկ մնացած ամեն ինչ` իրական:

Ների՛ր… ների՛ր… դու ինձ համար այլևս սպասված սեր չես, այլ պարզապես մի գեղեցիկ երազ, որն այդպես էլ անավարտ մնաց…

Հեղինակ` Անահիտ Սերոբյան

Սիրո մասին (20 աֆորիզմ)

1. Սերը մեկն է այն տառապանքներից, որոնք անհնարին է թաքցնել. մի բառ, մի անզգույշ հայացք և նույնիսկ լռությունը բավական է այն մատնելու համար: (Աբելար)

2. Սիրել` նշանակում է անդադար պայքարել հազարավոր խոչընդոտների դեմ մեր ներսում և մեր շրջապատում: (Անույ)

3. Իսկական սերը, ինչպես հայտնի է, անողոք է: (Բալզակ)

4. Նրանք, ովքեր սիրում են, կա´մ ոչինչ չեն կասկածում, կա´մ էլ կասկածում են ամեն ինչ: (Բալզակ)

5. Մարդ չի կարող սիրել կյանքում երկու անգամ, հնարավոր է միայն մեկ սեր. խորունկ ու անեզր, ինչպես ծովը: (Բալզակ)

6. Սիրահարվածները նման են լուսնոտներին, նրանք տեսնում են ոչ միայն աչքերով, այլև ամբողջ մարմնով: (Բարբե դը Օրևիլյի)

7. Ե´վ սիրել, և´ իմաստուն լինել անհնարին է: (Բեկոն)

8. Սերը մի սրտից մյուս սիրտը տանող ամենակարճ ճանապարհն է: (Բեդել)

9. Սերը նման է հաջողության. նա չի սիրում, որ իրեն հետապնդեն: (Գյոթե)

10. Չկա այլանդակ սեր, ինչպես չկա գեղեցիկ բանտ: (Գրենգոր)

11. Սերն առանց հարգանքի չի կարող ոչ հեռու գնալ, ոչ վեր բարձրանալ, դա մի թևանի հրեշտակ է: (Դյումա որդի)

12. Սերը մեծ գործերի է ոգեշնչում ու ինքն էլ խոչընդոտում դրանց կատարմանը: (Դյումա որդի)

13. Սերը նույն բարությունն է, նույն ներքին լույսը, որ ողողում է մարդուն ու պարգևում նրան անսպառ ջերմություն: (Թելման)

14. Եթե ճչում է հպարտությունը, նշանակում է սերը լռում է: (Ժերֆո)

15. Աշխարհում չկա ավելի քաղցր երաժշտություն, քան սիրելիի ձայնը: (Լաբրյուեր)

16. Պատանու սիրո առաջին նշանը երկչոտությունն է, աղջկանը` համարձակությունը: (Հյուգո)

17. Սիրող մարդու զայրույթը կարճատև է: (Մենանդրոս)

18. Սիրահարվելը դժվար չէ, դժվարը խոստովանելն է: (Մյուսե)

19. Սերը մեծագույն ուսուցիչ է: (Մոլիեր)

20. Սերը նման է համաճարակային հիվանդության. որքան շատ ենք մենք սարսափում նրանից, այնքան ավելի անպաշտպան ենք նրա դեմ: (Շամֆոր)

Քեզանից հետո

             Ինչու՞  հեռացար… Ինչու՞…
             Եթե մտածում ես, թե քո հեռանալով ի՞նձ վնասեցիր, ապա սխալվում ես…
             Եթե մարդիկ կարծում են, թե քե՞զ վնասեցիր,ապա սխալվում են…
             ՈՒրեմն ի՞նչն է փոխվել քեզանից հետո… Գուցե ամեն ի՞նչ…
             Լուսինն այլևս կարծես չի ժպտում, արևն այլևս չի ջերմացնում: Ջուրը կարծես ծարավ չի հագեցնում, հողը կարծես դառը պտուղներ է տալիս…
             Իսկ միգուցե փոխվել եմ միայն ե՞ս…
             Կարծես աչքերիցս ընկնող արցունքի կաթիլները դառն են… Սրտիս ծարավը ոչինչ չի հագեցնում… Ես այլևս չեմ ժպտում…
             Ինչու՞… Կարո՞ղ ես պատասխանել գոնե այս մեկ հարցին: Իհարկե ո՛չ: Չէ՞ որ քեզ համար արդեն միևնույն է, թե ես ի՞նչ եմ հարցնում, թե ի՞նչ եմ զգում…
             Դու հեռացել ես, ինձ մոռացել ես, ամեն ինչ ավարտվել է: Դու իմ կողքին չես, դու ունես քո կյանքը և ի վերջո նոր սեր…
             Իսկ ե՞ս… Ես ի՞նչ…
             Ի՞նչ կարող է ասել քարը, երբ նա անշունչ է: Ինչպե՞ս կարող է լուսինը լուսավորել երկինքը, երբ չկա արևը: Ինչպե՞ս կարող է ծաղիկը ծաղկել, երբ չկա այնքան ցանկալի արևի ջերմությունը: Եվ ի վերջո, ի՞նչ կարող է զգալ քարացած սիրտը` իմ սիրտը:
            Ոչի՛նչ… Ոչի՛նչ…
            Բայց ցավում է հոգիս, մարդկային հոգին, որ ընդունակ հիշելու ամեն ինչ: Հիշելու՜… Հիշեցնելու այն ամենը ինչ կապված է քեզ հետ:
           Հիշողություննե՛ր,որոնք կրծոտում են հոգիս: Վերքե՛րը քո սիրո, որ դեռ չեն սպիացել և…            Քեզանից հետո՞…
           Այս ամենը համապատասխանում էր մինչև այժմ ունեցած հոգեվիճակիս, իսկ հիմա՞…      Շնորհակա՛լ եմ…Շնորհակա՜լ եմ, որ դու հեռացար: Գիտե՞ս ինչու: Որովհետև քեզանից հետո ավարտվեց այն հեքիաթային աշխարհը, որը վաղուց դադարել էր տարբերվել իրականությունից, որտեղ ցավից ու խավարից բացի ուրիշ ոչինչ չկար:
          Արցունքներ չկա՜ն… Ես ժպու՜մ եմ… Ես շնչու՜մ եմ… Ես երջանի՜կ եմ… Ես ապրու՜մ եմ… Եվ այս ամենը, քո հեռանալու շնորհիվ, քանի որ հեռանալով, դու սկիզբ դրեցիր այս նոր հեքիաթային աշխարհին`«Ես հավատում եմ հրաշքներին…»:
                                                                                        Հեղինակ` Անահիտ Սերոբյան