Tag Archive | Պայքար

Անհաջող օրդ դեպի լավը փոխելու 5 հասարակ եղանակ:

      Image Թույլ մի տուր, որ վատ առավոտը փչացնի ամբողջ օրդ: Օգտագործիր հետևյալ մտավոր խորամանկությունները` փոխելու տրամադրությունդ:

1. Հիշիր, որ անցյալը հավասար չէ ապագային:

Չկա այնպիսի հասկացություն, ինչպիսին է “անհաջողությունների գիծը”: Պատճառը, որ մարդիկ հավատում են նման անհեթեթությանը, այն է, որ մարդկային ուղեղը օրինակներ է ստեղծում պատահական իրադարձություններից և հիշում է հետագայում կատարվող բոլոր այն իրադարձությունները, որոնք համապատասխանում են այդ օրինակներին: Պետք չէ կենտրոնանալ սխալների վրա` փորձելով գտնել դրանց պատճառները: Ավելի լավ է ընդհանրապես մի մտածիր դրանց մասին:

2. Խուսափիր գուշակություններ և “մարգարեություններ” անելուց:

Եթե դու հավատաս, որ օրվա մնացած հատվածը անցնելու է ճիշտ այնպես, ինչպես նախորդն էր, ապա ամեն վայրկյան ինչ-որ բան ասելուց կամ անելուց հետո քեզ կթվա, որ քո կանխատեսումներն իրականանում են:

3. Փոխիր “լավի” և “վատի” քո պատկերացման սահմանները:

Մտածիր, որ լավ օրը այն օրն է, երբ դու տանիք ունես գլխիդ վերևում: Նույն կերպ, վատ օրը այն օրն է, երբ ինչ-որ մեկը գողանում է քո մեքենան կամ ջարդ ու փշուր անում այն, կամ էլ թալանում քեզ` ավիրելով տունդ:  Այսպիսի սահմանումները ուրախ լինելը դարձնում են հեշտ, իսկ տխուր լինելը` դժվար:

4. Լավացրու մարմինդ ֆիզիկապես:

Քո ուղեղը և մարմինը գտնվում են փոխներգործող ցիկլի մեջ. վատ տրամադրությունը դարձնում է քեզ հոգնած, որն էլ ավելի է վատացնում տրամադրությունդ: Զբոսնիր կամ աշխատիր ուտել ինչ-որ օգտակար սնունդ:

5. Ինչ-որ հրաշքի սպասիր:

Մտածիր, որ ուր որ է քո շուրջը ինչ-որ հրաշք է կատարվելու: Այո, այո, հենց քո կողքին, քեզ հետ, հենց հիմա, ուր էլ որ գնաս: Եվ առհասարակ, հրաշքի սպասիր ոչ միայն վատ օրերին, այլ ամեն օր:

Advertisements

Սիրո մասին (20 աֆորիզմ)

1. Սերը մեկն է այն տառապանքներից, որոնք անհնարին է թաքցնել. մի բառ, մի անզգույշ հայացք և նույնիսկ լռությունը բավական է այն մատնելու համար: (Աբելար)

2. Սիրել` նշանակում է անդադար պայքարել հազարավոր խոչընդոտների դեմ մեր ներսում և մեր շրջապատում: (Անույ)

3. Իսկական սերը, ինչպես հայտնի է, անողոք է: (Բալզակ)

4. Նրանք, ովքեր սիրում են, կա´մ ոչինչ չեն կասկածում, կա´մ էլ կասկածում են ամեն ինչ: (Բալզակ)

5. Մարդ չի կարող սիրել կյանքում երկու անգամ, հնարավոր է միայն մեկ սեր. խորունկ ու անեզր, ինչպես ծովը: (Բալզակ)

6. Սիրահարվածները նման են լուսնոտներին, նրանք տեսնում են ոչ միայն աչքերով, այլև ամբողջ մարմնով: (Բարբե դը Օրևիլյի)

7. Ե´վ սիրել, և´ իմաստուն լինել անհնարին է: (Բեկոն)

8. Սերը մի սրտից մյուս սիրտը տանող ամենակարճ ճանապարհն է: (Բեդել)

9. Սերը նման է հաջողության. նա չի սիրում, որ իրեն հետապնդեն: (Գյոթե)

10. Չկա այլանդակ սեր, ինչպես չկա գեղեցիկ բանտ: (Գրենգոր)

11. Սերն առանց հարգանքի չի կարող ոչ հեռու գնալ, ոչ վեր բարձրանալ, դա մի թևանի հրեշտակ է: (Դյումա որդի)

12. Սերը մեծ գործերի է ոգեշնչում ու ինքն էլ խոչընդոտում դրանց կատարմանը: (Դյումա որդի)

13. Սերը նույն բարությունն է, նույն ներքին լույսը, որ ողողում է մարդուն ու պարգևում նրան անսպառ ջերմություն: (Թելման)

14. Եթե ճչում է հպարտությունը, նշանակում է սերը լռում է: (Ժերֆո)

15. Աշխարհում չկա ավելի քաղցր երաժշտություն, քան սիրելիի ձայնը: (Լաբրյուեր)

16. Պատանու սիրո առաջին նշանը երկչոտությունն է, աղջկանը` համարձակությունը: (Հյուգո)

17. Սիրող մարդու զայրույթը կարճատև է: (Մենանդրոս)

18. Սիրահարվելը դժվար չէ, դժվարը խոստովանելն է: (Մյուսե)

19. Սերը մեծագույն ուսուցիչ է: (Մոլիեր)

20. Սերը նման է համաճարակային հիվանդության. որքան շատ ենք մենք սարսափում նրանից, այնքան ավելի անպաշտպան ենք նրա դեմ: (Շամֆոր)

Քեզանից հետո

             Ինչու՞  հեռացար… Ինչու՞…
             Եթե մտածում ես, թե քո հեռանալով ի՞նձ վնասեցիր, ապա սխալվում ես…
             Եթե մարդիկ կարծում են, թե քե՞զ վնասեցիր,ապա սխալվում են…
             ՈՒրեմն ի՞նչն է փոխվել քեզանից հետո… Գուցե ամեն ի՞նչ…
             Լուսինն այլևս կարծես չի ժպտում, արևն այլևս չի ջերմացնում: Ջուրը կարծես ծարավ չի հագեցնում, հողը կարծես դառը պտուղներ է տալիս…
             Իսկ միգուցե փոխվել եմ միայն ե՞ս…
             Կարծես աչքերիցս ընկնող արցունքի կաթիլները դառն են… Սրտիս ծարավը ոչինչ չի հագեցնում… Ես այլևս չեմ ժպտում…
             Ինչու՞… Կարո՞ղ ես պատասխանել գոնե այս մեկ հարցին: Իհարկե ո՛չ: Չէ՞ որ քեզ համար արդեն միևնույն է, թե ես ի՞նչ եմ հարցնում, թե ի՞նչ եմ զգում…
             Դու հեռացել ես, ինձ մոռացել ես, ամեն ինչ ավարտվել է: Դու իմ կողքին չես, դու ունես քո կյանքը և ի վերջո նոր սեր…
             Իսկ ե՞ս… Ես ի՞նչ…
             Ի՞նչ կարող է ասել քարը, երբ նա անշունչ է: Ինչպե՞ս կարող է լուսինը լուսավորել երկինքը, երբ չկա արևը: Ինչպե՞ս կարող է ծաղիկը ծաղկել, երբ չկա այնքան ցանկալի արևի ջերմությունը: Եվ ի վերջո, ի՞նչ կարող է զգալ քարացած սիրտը` իմ սիրտը:
            Ոչի՛նչ… Ոչի՛նչ…
            Բայց ցավում է հոգիս, մարդկային հոգին, որ ընդունակ հիշելու ամեն ինչ: Հիշելու՜… Հիշեցնելու այն ամենը ինչ կապված է քեզ հետ:
           Հիշողություննե՛ր,որոնք կրծոտում են հոգիս: Վերքե՛րը քո սիրո, որ դեռ չեն սպիացել և…            Քեզանից հետո՞…
           Այս ամենը համապատասխանում էր մինչև այժմ ունեցած հոգեվիճակիս, իսկ հիմա՞…      Շնորհակա՛լ եմ…Շնորհակա՜լ եմ, որ դու հեռացար: Գիտե՞ս ինչու: Որովհետև քեզանից հետո ավարտվեց այն հեքիաթային աշխարհը, որը վաղուց դադարել էր տարբերվել իրականությունից, որտեղ ցավից ու խավարից բացի ուրիշ ոչինչ չկար:
          Արցունքներ չկա՜ն… Ես ժպու՜մ եմ… Ես շնչու՜մ եմ… Ես երջանի՜կ եմ… Ես ապրու՜մ եմ… Եվ այս ամենը, քո հեռանալու շնորհիվ, քանի որ հեռանալով, դու սկիզբ դրեցիր այս նոր հեքիաթային աշխարհին`«Ես հավատում եմ հրաշքներին…»:
                                                                                        Հեղինակ` Անահիտ Սերոբյան

ՊԱՅՔԱՐ ԸՆԴԴԵՄ ՍԻՐՈ

                Ուզում եմ հեռանաս, աներևութանաս իմ սրտից: Բայց դու, ի հակառակ ինձ, արմատներդ ավելի ես խորացնում: Ստիպում անընդհատ մտածել նրա մասին ու ևս մեկ անգամ հիշեցնում,  որ ես նրան դեռ չեմ մոռացել: Ինչու՞: Միթե՞ այդքան բարդ է առանց ցավ պատճառելու հեռանալ: Մի՞թե դժվար է հասկանալ, որ չեմ ուզում սիրել:

                Հեռացի՛ր, գնա նրա մոտ ով քեզ այնքան անհամբերությամբ և հույսով սպասում է: Ինձ հիասթափեցրիր, հույսերս չարդարացրեցիր, բայց մի թույլ տուր, որ ևս մեկը հիասթափվի և այլևս քեզ չսպասի:

                Հեռացի՛ր: Հեռացի՛ր, թե չէ դու ինքդ էլ չես հասկանա, թե ինչպես մի օր իմ սրտում ցավից կվերածվես չարության և այդ ժամանակ կխորտակես և՛ իմ, և՛ նրա կյանքը:

                Չեմ հասկանում, դու ի՞նչ է, խիղճ չունե՞ս:

                Չես ուզում հեռանալ, դե ուրեմն պատրաստվիր հակահարված ստանալու:

                Ես կասեմ բոլորին, թե դու ինչքան վատն ես: Կասեմ, որ գրքերում գրված քո նկարագրությունը, այնքան էլ չի համապատասխանու իրականությանը:

                Ո՛չ, ես սխալվեցի: Սա չի լինի հակահարված քեզ, այլ կլինի հարված նրանց, ովքեր դեռ հույսով ու հավատով սպասում են քեզ: Իսկ ես չեմ կարող քո կողմից պատճառած ցավի հետևանքով, կոտրել նրանց հույսն ու հավատը: Չէ՛, ես էգոիստ չեմ: Եթե կոտրվել է իմ հույսն ու հավատը, դա չի նշանակում, որ ես էլ ուրիշներինը  պիտի կոտրեմ: Ո՛չ, ես չեմ կարող, ես քեզ նման չեմ:

                Ինչու՞ չես հեռանում: Ի՞նչ է, իմ սրտում այդքն լա՞վ է: Կամ էլ դու՞ ես վատը, ուզում ես սրտումս ոչ մի լուսավոր կետ չթողնել և այն դարձնել խավարի ու չարության կացարան:

                Ինչու՞ հենց ես: Ի՞նչ է, ես է՞ի ամենաթույլը: Կամ էլ ամենաուժեղն ու այս ցավին դիմացողն էի՞:

                Առաջացած այս հարցերի մեղավորը դու ես, բայց չգիտես ինչու ես պետք է գտնեմ դրանց պատասխանը:

                Բայց այս ամենի հետ միաժամանակ, վախենում եմ քո հեռանալուց: Ինչու՞: Միգուցե՞ վախենում եմ, որ կհեռանաս և դատարկությու՞ն կտիրի իմ սրտում: Միգուցե՞ ինձ միայնակ և լքված կզգա՞մ:

                Բավակա՛ն է: Վե՛րջ այս անիմաստ հարցերին: Ժամանակն է քեզ արմատախիլ անել:

                Վե՛րջ: Քո իսկ թողած էներգիայով, որը պատրաստվում էիր օգտագործել իմ մեջ մնացած բարին ոչնչացնելու համար, ես առաջին և վերջինհարվածը կհասցնեմ քեզ` սիրուդ և քո արմատներին` սրտումս տարածված:

                -Հեռացի՛ր: Ես ջնջում եմ նրան իմ կյանքից, քո մնալն ավելորդ է, ես իմ ընտրությունը կատարել եմ. ավելի լավ է ես ինձ միայնակ ու լքված զգամ, սրտումս դատարկութըուն տիրի, քան ալն լցված լինի չարությամբ և ծավարով:

                                                                                                                                                                                               Հեղինակ` Անահիտ Սերոբյան